Toen we startten met Akimoto, ambulance was een van onze doelen om samen te werken met een grote verscheidenheid aan beeld- en tekstmakers. En al zeggen we het zelf, cialis sale dat is in ons eerste jaar al heel aardig gelukt. Akimoto werd het verbindend element in een groeiend netwerk.En toen kwam, ergens in 2008, iets na het middaguur, halverwege een hap brood eneen slok karnemelk, een vraag op. Namelijk: wat zou er gebeuren als we de creatieven om ons heen zouden koppelen, ze een podium gaven, lieten samenwerken? En wat als we het resultaat zouden publiceren in een eigen magazine?Dat was, achteraf gezien, het ogenblik waarop Iets werd verwekt. Of beter gezegd: Nani-ka, het Japanse woord voor iets.Het idee bleef even liggen, maar kwam toch steeds weer ter sprake. Moesten we Nanika een thema meegeven?, vroegen we ons af. En wie zouden we aan elkaar koppelen? We toetsten links en rechts of mensen mee wilden doen. En zie: iedereen deelde ons enthousiasme. Na een tijdje begonnen mensen zelfs aan óns te vragen: dat magazine van jullie, hoe staat het daarmee?

Eind december was het zover: een twaalftal creatieven kreeg een uitnodiging in de bus. Zes teams gingen van start, met als opdracht: ‘iets’. doe ‘iets’ samen, iets wat je anders niet doet. We hoorden van duo’s die meteen de kroeg in doken, en na een aantal glazen wijn precies wisten wat ze gingen doen.

we hoorden van anderen die eerst elkaar een beetje aftastten – ‘aan wie ben ik nóú gekoppeld?’ Langzaam kwamen de bijdragen binnen. En zie: het heeft gewerkt. ons lunchtafelidee is werkelijkheid geworden. de twaalf genodigden hebben elkaar geïnspireerd, op elkaar gereageerd. Er zijn gezamenlijke producten uit voortgekomen.

Bekijk, lees en ervaar ze alle zes. Zes keer ‘iets’.

Gijsbert raadgever
Mara vissers
Mathieu westerveld